Door: Redactie - 26 mei 2026 |
De Algemene Rekenkamer trekt harde conclusies over het beleid rond flexwoningen. Van de bijna 950 miljoen euro die het Rijk sinds 2021 reserveerde voor deze tijdelijke woningen, is nog maar een deel daadwerkelijk uitgegeven. Eerdere doelstellingen, zoals de bouw van 15.000 flexwoningen per jaar, haalde het Rijk ruimschoots niet. De Rekenkamer beoordeelt het beleidsterrein als “matig” en constateert dat gemeenten tegen flinke knelpunten aanlopen.
Sinds 2021 heeft het Rijk in totaal 948 miljoen euro uitgetrokken om de productie van flexwoningen te stimuleren. Dit geld had als doel om via verschillende regelingen gemeenten en woningcorporaties te helpen met de plaatsing van fabrieksmatig geproduceerde, verplaatsbare woningen. Tussen 2022 en eind 2025 leidde dat tot 17.665 gerealiseerde tijdelijke woningen, een fractie van wat het kabinet voor ogen had.
De toenmalige woonminister had de ambitie om jaarlijks 15.000 van deze units neer te zetten. Over vier jaar zou dat neerkomen op 60.000 eenheden. Met nog geen 18.000 opgeleverde wooneenheden haalde het Rijk amper een derde van die ambitie. Bovendien bleef een groot deel van het beschikbare budget onbenut: van de 731 miljoen euro die in 2025 klaarstond voor de woningbouw, gaf het ministerie slechts 327 miljoen uit.
Mona Keijzer, woonminister onder het kabinet-Schoof, erkende intern dat het beleidsterrein te ambitieus was opgesteld. Zij stelde de jaardoelstelling bij naar 5.000 flexwoningen, een derde van het oorspronkelijke streefcijver. Opmerkelijk genoeg informeerde zij de Tweede Kamer niet over die koerswijziging, zo stelt de Algemene Rekenkamer. Er kwamen ook geen nieuwe, onderbouwde doelen voor in de plaats.
Die stilte richting het parlement vormt een van de scherpste kritiekpunten in het rapport. De Rekenkamer vindt dat de Tweede Kamer het recht heeft om tijdig te weten wanneer beleidsambities sneuvelen. Zonder die transparantie kan de Kamer haar controlerende taak niet naar behoren uitvoeren.
De huidige minister van Volkshuisvesting, Elanor Boekholt-O’Sullivan (D66), neemt afstand van het pessimisme rond flexwoningen. Zij verklaarde tegenover het ANP dat zij voorstander blijft van tijdelijke woningbouw. “Ik vind dat we vol moeten inzetten op tijdelijkheid,” aldus de minister. Wel stelt zij als voorwaarde dat bewoners perspectief krijgen op permanente huisvesting.
Boekholt-O’Sullivan bespreekt met gemeenten of bewoners van tijdelijke woningen die op een locatie verdwijnen, direct kunnen doorstromen naar de nieuwe wijk die ervoor in de plaats komt. Die aanpak zou de acceptatie bij zowel bewoners als omwonenden vergroten. De woningmarkt kampt al jaren met schaarste waardoor elke oplossingsrichting welkom is.
De Rekenkamer wijst op meerdere knelpunten die de uitrol van dit type woning vertragen. Gemeenten hebben moeite met het vinden van geschikte locaties, en omwonenden verzetten zich regelmatig tegen de komst van tijdelijke woonwijken. Daar komt een financieel risico bij: flexwoningen zijn duurder dan verwacht en leveren na de gebruiksperiode van doorgaans vijftien jaar weinig restwaarde op.
In 2022 kocht de toenmalige minister zelf bijna 2.000 flexwoningen in. Het merendeel daarvan plaatsten gemeenten pas in 2025, en ruim 400 stuks wachtten eind dat jaar nog altijd op een locatie. Dat voorbeeld illustreert hoe moeizaam het traject van aankoop tot bewoning verloopt. Tijdelijke huisvesting draagt volgens de Rekenkamer minder bij aan het oplossen van het woningtekort dan de overheid aanvankelijk hoopte.
