Door: Redactie - 15 januari 2026 |
Demissionair minister Robert Tieman van Infrastructuur en Waterstaat heeft in een recent interview aangegeven dat een speciale wetgeving, zoals een noodwet voor infrastructuur, mogelijk nodig is om de enorme achterstand in onderhoud en vervanging van bruggen, wegen en sluizen aan te pakken. Nederland staat voor een ongekende opgave, waarbij de technische levensduur van veel vitale verbindingen bijna is bereikt. Tegelijkertijd zorgen juridische procedures, personeelstekorten en strenge regels voor forse vertragingen. Dit vormt een direct risico voor de economie en veiligheid.
De onderhoudsopgave voor Nederlandse infrastructuur is gigantisch. Rijkswaterstaat heeft tot 2038 een budget van ongeveer 41 miljard euro, maar volgens de Algemene Rekenkamer komt daar nog eens 34,5 miljard euro bij. Minister Tieman geeft aan dat zelfs met de meest efficiënte aanpak dit financiële gat niet te dichten valt. Een structurele injectie van extra middelen lijkt onvermijdelijk, maar geld alleen lost de problemen niet op. Een noodwet voor infrastructuur wordt daarom serieus overwogen als oplossing.
De minister wijst erop dat de huidige situatie geen tijdelijke kwestie is. Het gaat om een diepgeworteld probleem dat invloed heeft op logistiek en bereikbaarheid. Zonder snelle actie kan Nederland stil komen te staan, met alle gevolgen van dien voor bedrijven en burgers.
Een groot struikelblok is de juridische complexiteit rondom grote projecten. Vergunningstrajecten duren vaak jaren, terwijl Europese regels en natuurwetgeving extra vertraging opleveren. Tieman noemt de verbreding van de A2 als voorbeeld, waarbij ecologische maatregelen voor vleermuizen tot hoge kosten leidden. Dat geld kon daardoor niet naar andere urgente werken gaan. Dit soort situaties vraagt volgens hem om een andere aanpak, mogelijk via een noodwet voor infrastructuur.
Het afwijken van bestaande regels is echter niet zonder risico. Het vereist politieke durf, terwijl de kans op juridische uitdagingen altijd aanwezig blijft. De balans tussen zorgvuldigheid en snelheid is momenteel zoek.
In het interview met VNO-NCW sluit Tieman niet uit dat een instrument zoals een crisis- en herstelwet nodig is. Dit zou vergelijkbaar zijn met wetgeving die nu voor Defensie wordt ontwikkeld. Vooral voor militaire mobiliteit, zoals het versterken van bruggen voor zwaar transport, is tijd een belangrijke factor. Een tank kan niet wachten op een lopende procedure bij Rijkswaterstaat, aldus de minister.
Het invoeren van zo’n wet vraagt echter veel voorbereiding en is politiek een gevoelig onderwerp. Tieman laat de uiteindelijke beslissing hierover aan een volgend kabinet. Tot die tijd blijft de druk op het systeem groot.
Het Mobiliteitsfonds bevat tot 2038 zo’n 140 miljard euro, terwijl het Deltafonds 27 miljard euro biedt voor waterveiligheid. Daarnaast is 500 miljoen euro apart gezet voor verkeersveiligheid in steden. Toch waarschuwt Tieman dat deze bedragen niet genoeg zijn. De totale opgave is veel groter, en zonder extra investeringen komen belangrijke projecten in gevaar.
De minister roept op tot snellere besluitvorming en een herziening van wetgeving in urgente situaties. Het gaat hier niet om een bijzaak, maar om de basis van onze samenleving, zoals bereikbaarheid en veiligheid van burgers.
Het idee van een noodwet voor infrastructuur blijft voorlopig een optie op tafel. Het kan een manier zijn om de achterstand in te halen en tegelijkertijd te zorgen dat vitale verbindingen niet verder achteruitgaan. Tieman hoopt dat een volgend kabinet deze mogelijkheid serieus neemt. Voor nu blijft de situatie zorgelijk, met een groeiende kloof tussen wat nodig is en wat haalbaar lijkt.
De komende jaren zullen laten zien of Nederland de juiste keuzes maakt. Tot die tijd blijft de druk op het onderhoud van wegen, bruggen en sluizen onverminderd hoog. Een oplossing moet snel komen.
Dit artikel delen op je eigen website? Geen probleem, dat mag. Meer informatie.
