Door: Redactie - 12 mei 2026 |
Het kabinet trekt een harde grens voor de huursector: woningen met een energielabel lager dan B mogen vanaf 2040 niet meer verhuurd worden. Minister Elanor Boekholt-O’Sullivan kondigde dit aan in haar beleidsbrief Volkshuisvesting en Ruimtelijke Ordening. De energielabel huurwoningen verduurzaming krijgt daarmee een concreet tijdpad, met tussenstappen die verhuurders al op korte termijn dwingen tot actie.
Het kabinet scherpt de eisen voor huurwoningen in twee fasen aan. Per 1 januari 2029 verdwijnen de energielabels E, F en G uit de huursector via nieuwe minimumenergieprestatie-eisen. Verhuurders die dan nog woningen met deze labels in de verhuur hebben, handelen in strijd met de wet. De internetconsultatie over dit voorstel sloot eind 2025 al, waarmee de plannen concreter vorm krijgen.
Daarna volgt de tweede fase. In haar beleidsbrief schrijft de minister dat het kabinet streeft naar de uitfasering van labels C en D per 2040. Dat betekent dat verhuur van woningen met een energielabel lager dan B op termijn volledig verboden is. Particuliere verhuurders die nu een gemiddeld of slecht geïsoleerd pand bezitten, hebben dus werk aan de winkel.
In de sociale huursector loopt de verduurzaming van huurwoningen al sneller. Woningcorporaties werken conform de Nationale Prestatieafspraken toe naar het uitfaseren van de slechtste energielabels per 2028, een jaar eerder dan de wettelijke deadline voor de particuliere markt. Dat tempo ligt beduidend hoger dan in de vrije sector, waar het kabinet nu extra druk op de ketel zet.
Volgens recente cijfers van het Centraal Bureau voor de Statistiek heeft nog een aanzienlijk deel van de Nederlandse huurwoningvoorraad een energielabel C of lager. De opgave is daarmee groot, zeker als je bedenkt dat de bouwsector tegelijkertijd al kampt met capaciteitstekorten en stijgende materiaalkosten. De vraag of 2040 haalbaar is, stelt zich dan ook vanzelf.
Om de energielabel huurwoningen verduurzaming te versnellen, intensiveert het kabinet het Nationaal Isolatieprogramma. Dit programma richt zich op het isoleren van 2,5 miljoen woningen in 2030, met prioriteit voor de 1,5 miljoen slecht geïsoleerde huizen. De nadruk ligt daarbij op sociale huurwoningen, maar ook eigenaar-bewoners, bedrijven en Verenigingen van Eigenaren profiteren van beschikbare subsidieregelingen.
Zo blijven de ISDE (Investeringssubsidie duurzame energie en energiebesparing) en de SVVE (Subsidieregeling Verduurzaming en Onderhoud VvE’s) beschikbaar voor partijen die willen investeren in isolatie en duurzame installaties. Voor de zomer van 2026 volgt nadere uitwerking van de plannen, aldus het ministerie. Of die uitwerking ook voldoende financiële zekerheid biedt voor kleinere verhuurders, valt nog te bezien.
Gemeenten spelen een centrale rol in de uitrol van de verduurzamingsplannen. Uiterlijk eind 2027 moeten zij warmteprogramma’s vaststellen, zodat bewoners en verhuurders weten welke energieoplossing het kabinet voor hun wijk voor ogen heeft. Denk aan aansluiting op een warmtenet of, waar dat niet haalbaar is, de inzet van hybride warmtepompen.
Die duidelijkheid ontbreekt nu vaak nog, en dat frustreert verhuurders die vooruit willen. Wie nu investeert in een cv-ketel, riskeert over tien jaar opnieuw een grote investering. En jawel, de plannen voor energielabel huurwoningen verduurzaming zijn ambitieus, maar de uitvoerbaarheid hangt af an tijdige en heldere gemeentelijke keuzes.
Voor particuliere verhuurders vertaalt de nieuwe koers zich direct in een investeringsvraagstuk. Een woning opwaarderen van label D naar label B vraagt gemiddeld om een combinatie van dakisolatie, gevelisolatie, HR++-glas en een efficiëntere verwarmingsinstallatie. De kosten daarvoor lopen al snel op tot tienduizenden euro’s per woning, afhankelijk van het bouwjaar en de huidige staat van het pand.
Het kabinet erkent deze uitdaging en wijst op beschikbare subsidies, maar critici stellen dat de huidige regelingen ontoereikend zijn voor de schaal van de opgave. De verduurzaming van huurwoningen staat of valt uiteindelijk met de vraag of verhuurders de financiering rond kunnen krijgen. Banken en investeringspartijen volgen de beleidsontwikkelingen nauwlettend. Wie wacht, riskeert straks een onverkoopbaar of onverhuurbaar pand te bezitten. Dat is een risico dat steeds meer verhuurders serieus nemen.
